Naslov/Header

Dobrodošli na Blog horarne astrologije astrologa Nataše Karalić Koprivice. Ovaj Blog je posvećen veštini horarne astrologije koja je predstavljena u astrološkom stvaralaštvu i delima starih majstora horarne astrologije među kojima se posebno ističu: Klaudije Galen, Ibn Sahl, Mašalah, Ibn Ezra, Gvido Bonati, Ričard Sonders, Džon Gadburi i Vilijam Lili. Na ovom Blogu možete čitati tekstove o različitim temama iz oblasti horarne astrologije, kao i interesantne primere horarnih horoskopa iz prakse astrologa. Ukoliko ste zainteresovani i za teme iz oblasti natalne, elekcione i mundane astrologije, pozivamo vas da posetite Blog tradicionalne astrologije.

29 June 2010

Stub svetova (kosmologija perenis)

"Kako gore, tako dole" glasi čuvena hermetička maksima iz "Tabule Smaragdine". Iako često i olako navođena od strane mnogih koji se, više ili manje, ozbiljno bave astrologijom i drugim srodnim disciplinama, ova rečenica retko kada biva podvrgnuta ozbiljnom tumačenju njenog istinskog značenja. Smisao ove maksime sadržan je u tzv. osovinskom simbolizmu hermetičke kosmologije gde se čitav stvoreni kosmos predstavlja kroz vertikalnu vezu različitih stepena bivstvovanja i manifestacije koji su povezani istim zakonom "prvobitnog pokreta" (primum mobile). Univerzum je čvrsto hijerarhičan i čovekova pozicija u toj vertikali je središnja čime se implicira postojanje svetova iznad i ispod njegove pozicije. Čuvena maksima odražava univerzalnu istinu da Zemlja predstavlja odraz viših svetova transcendencije, a da svetovi ispod nje jesu njen odraz koji se sve više kvari od prvobitnog ideala što je svet niži na osi postojanja. Osa svetova, oko koje se okreće zemaljska, ljudska sfera, po prvobitnom zakonu je nepromenljivo usmerena ka kosmološkom severu koji u metafizičkoj astronomiji (astrologiji) počinje u tački severnog tropika (jarčeva obratnica) koji se još naziva i "kapijom Sunca" ili "kapijom kosmosa", dok se naspramna tačka u letnjoj prekretnici naziva "kapijom generacije", odnosno, "stazom očeva", koja od severa vodi kao kosmološkom jugu (postojanju). Samu osu u hermetičkoj astrologiji simbolizuje Sunce, kroz svoju centralnu nebesku pozciju, dok  južna kapija (početak Raka) ima veze sa Mesecom, prvom sferom koja čoveka odvaja od visokih svetova. Stub oko koga se vrte svetovi jeste samo konceptualni izraz kojim se opisuje prvobitni zrak božanske emanacije, ili, rečeno biblijskim jezikom, zrak Postanja. Svi svetovi u hijerarhiji postojanja stvoreni su kako bi se Bog otkrio samome sebi od apsolutne transcedencije, preko nivoa anđeoskog, do ljudsko-prolaznog i propadljivog ispod čega su svi ostaci stvaranja (podmanifestno i haotično). Jedna od obaveznih implikacija koje proističu iz astrološke kosmologije tiče se "obaveze" nepromenljivosti njenog kosmosa koja se sadrži u 7 tradicionalnih planeta vidljivog ljudskog neba. Glavno obeležje savremene astrologije jeste upravo izmenjena kosmološka struktura sve do njenog potpunog negiranja. Tradicionalna astrologija je neodvojiva od ove ideje jer se, sve do XIX veka, verovalo da ista odražava vezu između ljudske i anđeoske sfere. Rodžer Bejkon, engleski filozof iz XIII veka, poznat pod pseudonimom Doktor Mirabilis,  u svom "Opusu Majusu" je za anđele rekao da: "Predstavljaju duhovne supstance koje zovemo inteligencijama i anđelima jer je inteligencija ime prirode, a anđeo ime funkcije". Platonisti anđele vide kao one prirode postojanja koje direktno učestvuju u božanskom umu i direktno u razumevanju nebeskih suština (kvaliteta) stvari. Na osi svetova ove inteligencije su "iznad" čovekovog položaja, oslobođeni telesnosti i patnje koji karakterišu čovekovo mesto u kosmosu i nalik su zvezdama obasutim praiskonskom svetlošću. Anđeosko je, prema kosmološkom shvatanju, izraz koji označava funkciju inteligencija, odnosno, njihovu "zračeću" prirodu prema svetu ljudi i svemu što je "ispod" njih u kosmološkom ustrojstvu. U judeo-hrišćanskoj verskoj tradiciji anđeoski svetovi su podeljeni u tri sfere: sferu nižeg stepena ustrojstva koji odgovara pročišćenju i kojem pripadaju anđeli, arhanđeli i principati, zatim sferu srednjeg stepena prosvetljenja koji se odnosi na carstva, vrline i sile i sferu savršenog stepena anđeoskog ustrojstva koji sačinjavaju svetovi heruvima, serafima i prestola. U ukupnom sagledavanju kosmologije anđeosko odgovara okeanu "iznad nebesa" ili kako kaže Piko od Mirandole u svome "Heptaplusu": "Najviše ustrojstvo ima odmora samo za razmišljanje, njega propisno simbolizuju vode koje su postavljene iznad nebesa, to jest, iznad svih radnji koje se tiču svetovnog (kosmološkog), bile one nebeske ili zemaljske, i one slave Boga neprekidno beskrajnom pesmom. Pošto je srednji red pripisan radu nebesa, on se ne može bolje simbolički predstaviti nego svodom, to jest nebom. Konačno ustrojstvo, iako je po prirodi iznad svega, pa čak i iznad nebesa, ipak upravlja svime što je ispod nebesa. Pošto je podeljeno u principate, arhanđele i anđele, sve njihove radnje se tiču samo onoga što je ispod Meseca." ("Pesma kosmosa", Artur Versluis, IP ESOTHERIA, 2005, Beograd). Pet vekova posle ovog renesansnog filozofa Titus Burghart u "Mističnoj astrologiji" kaže da 7 planeta tradicionalnog kosmosa jesu posrednici između Zemlje i neba fisknih zvezda čime nas navodi na zaključak da one posreduju između čoveka i anđela. Ibn Arabi, čija je misao predmet Burghartove knjige, je na ovu temu napisao: "Čovek prevazilazi ostale osnovne vrste samo zato što ga mese božanske dve ruke. Odatle je njegova vrsta plemenitija od bilo koje druge koju proizvode elementi, što će reći, čovek poseduje dostojanstvo nadmoćnije od onoga kojeg imaju zemaljski anđeli (duhovi), ali i od onoga koje imaju nebeski anđeli koji nastanjuju sedam nebeskih sfera proizvedenih od tananih elemenata, dok su nadmoćni anđeli bolji od ljudske vrste." (Mystical Astrology According to Ibn'Arabi, Titus Burckhardt, Fons Vitae, 2001, Louisville, USA). Anđeli sedam nebeskih sfera odgovaraju stvaranju sedam tradicionalnih planeta čije sfere reflektuju tananu stvarnost prve (niže) transcendencije između više transcendencije i prolaznog kosmosa vremena i prostora. Saturn se tako dovodi u vezu sa Kasijelom, Jupiter Zadkielom, Mars Samaelom, Sunce sa arhanđelom Mihajlom, Venera sa Anealom, Merkur Rafaelom i Mesec sa Gavrilom. Dakle, astrologija je stvorena i data čoveku i funkcioniše jedino u njegovom delu kosmosa, u središtu ose svetova čija je svrha uspinjanje ka apsolutnoj transcendenciji i prevazilaženju kosmosa u krajnjoj instanci. Svaka promena u broju astroloških planeta remeti ovaj poredak i "oduzima" anđeosku ulogu astrologiji.



Moderna astrologija lišena je bilo kakve kosmologije, u njoj su, namerno ili nenamerno, izjednačene kosmološke sfere, planetarni principi i elementi manifestnog kosmosa jer da nije tako Uran, mitsko nebo svih zvezda (svih potencijala stvaranja) ne bi mogao biti sveden na jedan princip vremenske manifestacije ljudskog kosmosa, niti bi mitski Neptun sa nižeg nivoa elementalne manifestacije mogao da bude "uzdignut" u anđeosku sferu, odnosno na nivo astrološkog planetarnog principa. Najopasnija stvar (ne)svesno je ucinjena kada je Pluton, mitski bog podzemnog sveta, "uzdignut" u ljudski kosmos čime je kosmička hijerarhija nepovratno narušena. Na neki način radi se o velikoj magijskoj intervenciji na nivou astrologije. Zbog "uništenja" kosmičke lestvice, koja je za posledicu dala ispremeštanost svetova transcendentnog, vremenskog i podmanifestnog,  u čovekov kosmos spušta se ono što se u vremenu i prostoru ne može naći jer se ukupnost arhetipske sfere Zodijaka ne može svesti na planetu, niti nebo iznad ovog kosmosa spustiti u njega.  Da je moderna astrologija magija dokazuje ne samo obrtanje kosmičke ose (jer kako bi se drugačije moglo objasniti izjednačavanje podmanifestnog sveta mitskog Plutona i transcendentnog sveta sveukupnog uranskog svoda sa funkcijama 7  planeta tradicionalnog kosmosa vremena i prostora), već i jedna misao Alistera Kroulija, jednog od tvoraca moderne astrologije: "Pošto je supstanca jedno, jedinstvena i samosvesna, ona se ne može manifestovati na bilo koji način dok je u tom stanju. Bilo bi apsurdno istraživati razloge njenog pojavljivanja u bilo kom drugačijem stanju, jer razlog nije u kvalitetu koji pripada tom jedinstvu ... Dualistički princip njegove manifestacije, veličanstven kakav jeste, dostiže granice ljudskog uma, jer je um sam po sebu dualističan, naše svesno biće se sastoji od subjektivnog i objektivnog". ("Astrologija sa studijama o Neptunu i Uranu", Alister Krouli, IP ESOTHERIA, 1990, Beograd). Do ovde je sve u redu, u skladu sa tradicionalnom kosmologijom i nema ničeg novog u razotkrivanju dualističkog principa postojanja, ali već u sledećem vidimo magijski princip protivprirodne intervencije: "Moguće je razložiti ovo dvojstvo i ponovo ga ujediniti mističnim putem...". Direktna i nedvosmislena magijska implikacija kroulijevske uranske astrologije. Spojiti nasilnim putem van transcendentnog upojedinačene principe manifestnog kosmosa kako bi se prečicom preuzeo presto na vrhu kosmičke ose. Astrologija, kao integralni deo tradicionalne kulture, funkcioniše prema simpatičkom principu koji implicira neraskidive veze između 7 planeta tradicionalnog kosmosa i celokupne prirode. Time što te veze prenosi u sopstveni život i svet oko sebe prema pravilnom obrascu, čovek postaje "iskupitelj prirode" ispunjavajući dodeljenu mu ulogu posrednika između kosmoloških svetova. Na ovaj način se vraća stanju rajske ravnoteže i postaje bliži arhetipskoj sferi Zodijaka. Povećanje broja planeta u astrološkom kosmosu udaljava čoveka od središta čime i svrha astrologije u njegovom životu postaje nejasna.

Autor: Nataša Karalić Koprivica

0 comments:

Post a Comment